Czasem zdrowe dzieci zachowują się trochę dziwnie: nie chcą chodzić po trawie, unikają balonów lub potykają się o własne nogi. Sprawdź, dlaczego tak się zachowują i co ma do tego integracja sensoryczna.
    Aby móc odpowiednio funkcjonować musimy postrzegać świat za pomocą 5 zmysłów: wzrok, słuch, dotyk, zapach, smak. Odczuwamy także ruch, własną pozycję w przestrzeni i odbieramy wiele innych wrażeń. Nowe informacje (z otoczenia i z własnego ciała) napływają do nas cały czas, abyśmy mogli rozpoznać nasz mózg musi je zinterpretować i posegregować.

    CZYM JEST INTEGRACJA SENSORYCZNA?
    Integracja sensoryczna (SI) to proces łączenia informacji płynących do nas z otoczenia i z własnego ciała. Dzięki integracji sensorycznej to, co widzimy, kojarzymy z tym, co słyszymy, czujemy itd. Dzięki temu możemy reagować odpowiednio do sytuacji, planować ruchy i działać.

    NA CZYM POLEGA TERAPIA INTEGRACJI SENSORYCZNEJ?
    Terapeuta diagnozuje dziecko obserwuje go, rozmawia z rodzicami, przeprowadza testy. Szuka problemu i opracowuje ocene procesów integracji sensorycznej. Następnie dziecko ćwiczy z terapeutą w formie zabawy na sali wyposażonej w różne urządzenia: huśtawki, hamak, materace, piłki, obręcze, skakanki. Podczas terapii w mózgu odbywają się porządki.

    OBJAWY ZABURZEŃ INTEGRACJI SENSORYCZNEJ

    Możesz podejrzewać nadwrażliwość sensoryczną u swojego dziecka, gdy:
    • jest „nietykalskie”, nadwrażliwe;
    • niechętnie się ubiera;
    • ma problemy z zapinaniem guzików;
    • metki ubraniowe są dla niego wyjątkowo dokuczliwe ("drapią");
    • nie chce nosić obcisłych rajstop, skarpetek; mówi, że go to boli, swędzi, jest nieprzyjemne;
    • nawet łagodny dotyk (głaskanie) sprawia mu ból;
    • nie lubi łaskotek;
    • unika dotykania wyrazistych faktur materiałów, np. sztruksu wykładziny, włóczki;
    • unika wibrujących, drgających zabawek;
    • unika karuzeli, huśtawek;
    • nie lubi dźwięków (zwłaszcza głośnych);
    • nie lubi mycia głowy i czesania włosów;
    • nie lubi mycia gąbką;
    • nie lubi zimnej pościeli;
    • brak mu koordynacji ruchowej – ma problemy z utrzymaniem równowagi, naśladowaniem ruchów, z łapaniem i kopaniem piłki, z robieniem „uników”;
    • stroni od zabaw grupowych;
    • unika tłumu;
    • lubi zabawy, które doskonale zna;
    • woli rozrywkę „bierną” : oglądanie telewizji, czytanie książek;
    • ma trudności z wymową;
    • brak mu wiary w siebie.

    Możesz podejrzewać podwrażliwość sensoryczną u swojego dziecka, gdy:
    • potrzebuje silnych bodźców (głaskanie, łaskotki bywają dla niego nieodczuwalne);
    • jest impulsywne;
    • wszystko robi szybko i niedokładnie;
    • celowo uderza ciałem o różne przedmioty (poszukuje silnych bodźców);
    • słabo reaguje na ból;
    • jest w ciągłym ruchu;
    • jest niezdarne: często coś rozlewa, upuszcza;
    • nie potrafi się skupić, skoncentrować, jest rozproszone;
    • rozprasza go np. dużo kolorów na jednej przestrzeni (obrazy), plakaty w pokoju…
    • ma problemy z nauką czytania i pisania;
    • brak mu dobrej organizacji zabawy (ma problemy z zagospodarowaniem przestrzeni);
    • ma słabą koordynację ruchową (ma problemy z utrzymaniem równowagi);
    • często ulega wypadkom (potyka się, upada);
    brak mu wiary w siebie.

    Integracja sensoryczna jest jedną z najnowocześniejszych i skutecznych metod stosowanych w terapii dzieci i młodzieży, u których obserwuje się trudności w zakresie:
    • umiejętności ruchowych (słaba koordynacja ruchowa, opóźniony rozwój ruchowy, trudności z utrzymaniem równowagi);
    • problemów emocjonalnych (nadmierna wrażliwość, nerwowość, kłopoty z koncentracją uwagi);
    • opóźnionego rozwoju mowy;
    • opanowywania umiejętności szkolnych (problemy dysleksji, dysgrafii, dysortografii, kłopoty z zapamiętywaniem i motywacją do uczenia się);
    • nadpobudliwości psychoruchowej (ADHD, ADD);
    • nadwrażliwości lub zbyt małej wrażliwości na różne bodźce sensoryczne;
    • nadwrażliwości na ruch (negatywna reakcja na ruch, niepewność grawitacyjna, choroba lokomocyjna).